Mount Fuji en weer terug...

Na een heerlijke nacht werden we om 9.30 uur verwacht bij de ouders van Kazuya. Dikke jassen werden in de achterbak gestopt die we nodig zouden hebben boven op de berg.

Op de weg er naar toe kwamen er steeds meer wolken en het begon notabene te regenen. Dat zou geen Mount Fuji uitkijk worden....maar niets was minder waar...

Wat een prachtig gezicht...echt uit een boek!!

Er wordt nog een wens vervuld....omdat het op de berg kouder en alles een beetje achter loopt bloeit hier nog de kersenbloesem...

Boven op de top....dat is voor ons 2400 meter (verder mogen we niet) trekken we onze heerlijke donzen jassen aan. Hier vallen hele kleine vlokjes uit de lucht...

Na het slaan van een herdenkingsmunt vervolgen we onze weg naar een heerlijk noedel restaurant. Grappig dat chopsticks het gewone bestek is geworden en we genieten van deze heerlijke maaltijd.

Tegenover het restaurant is een botanische tuin waar we prachtige bloemen en bomen zien.

Omdat we zo verwend worden kopen we voor de ouders van Kazuya een tuinplant, die de vader van Kazuya uitzoekt. Hij belooft er een foto van te maken als hij staat.

Omdat Mount Fuji een vulkaan is zijn er overal op de berg zwavelbronnen en onsens (badhuizen) We gaan een bron bezoeken en daar ruikt het naar rotte eieren.

en dat is niet voor niets want ze koken in deze hete bron.....

.....eieren in die dan vervolgens zwart worden. Wanneer je zo´n ei eet leef je 3 jaar langer vertelt het verhaal...

Nou dat doen we dan maar. Ik moet zeggen...het was een lekker eitje!!

De ouders van Kazuya zijn echte schatten en we leren die dag er weer wat Japans bij!

Ze zetten ons af bij het station en nemen afscheid van deze hartelijke mensen!!

Na een week van rondreizen zijn we weer terug in het appartement waar ondertussen het pakket dat we vanuit Holland hadden opgestuurd al staat te wachten. Het waren cadeaus die we echt niet meer mee konden nemen. Ook de poffertjespan die we nodig zouden hebben om onze Hollandse maaltijd mee te bakken.

Oeps alles electrisch... maar gelukkig hebben ze nog een kleine gasbrander. Het lukt wonderbaarlijk goed.

Kazuya wil het ook proberen en hij blijkt een toptalent te zijn.

Poffertjes eten met stokjes...Hollands op z´n Japans!!

Wanneer ik rond middernacht de laptop open en mijn mail lees blijkt mijn moeder haar heup te hebben gebroken en ligt in het ziekenhuis. Ik schrik en leg snel contact met thuis. Helaas lukt dit maar heel even. Ik ben helemaal onrustig geworden... Ondertussen weet ik dat ze is geopereerd en alles goed is maar het voelt toch niet goed om zover weg te zitten. Deze foto is genomen vlak voordat we naar Schiphol gingen.

Lieve mama...wanneer je dit leest geef ik je een hele dikke knuffel en ik hoop je gauw te spreken. Ik hoop dat je je snel weer wat beter voelt!!!

xxxxxxxxxxxxxxx

Alma

Op weg naar de wereldvrede en Mount Fuji

Wat was het leuk gisteren avond-nacht....Nadat ik klaar was met blog en mail ging Annick aan de slag met haar blog en mail. Ze kreeg contact met haar broer die sinds gisteren terug is met paps van een weekje Kreta. (je moet het een beetje `eerlijk` verdelen....) Ze hebben het voor elkaar gekregen om te video-chatten via google. Dus midden in de nacht maakte ze me wakker dat Milan in beeld was....en we konden gezellig met elkaar praten. Ook Terry en Liesbeth van de overkant en natuurlijk Frank konden we aanschouwen...en toen was het zomaar 4 uur in de nacht!!

Oeps dat was moeilijk wakker worden vanmorgen.... Vooral Annick was helemaal van de wereld. We hadden gelukkig nog wat extra tijd want we hadden half 10 beneden in de lobby afgesproken. We gingen eerst het monument van Hiroshima bezoeken ter nagedachtenis van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Heel indrukwekkend ....ook omdat je het alleen maar uit de geschiedenisboekjes van school kent. Wat een tragedie...

Yuko vertelt dat er 200 000 mensen zijn omgekomen door de A-bomb zoals ze hem noemen. Hierboven zie je het gebouw zoals het was voor de bom,  en de foto daarna laat zien dat alles in een straal van 4 km is weggevaagd. De laatste van de 3 laat zien hoe het er nu bij staat. De brokstukken liggen nog binnen in het gebouw. Onvoorstelbaar we werden er samen stil van en onder de indruk liepen we naar het park aan de andere kant van het water....

Aan de andere kant van de brug stond een monument voor Sasaki Sadako, een meisje dat leed aan leukemie als gevolg van de straling van de bom. Een Japanse legende die zegt dat wanneer je 1000 kraanvogels vouwt je een wens mag doen. Zij wilde dit doen en dan zou ze wensen dat de leukemie genezen zou worden. Haar wens is niet uitgekomen....Het hele verhaal kun je lezen op http://www.wikipeda.nl/  zoekterm Sasaki Sadako.

Om het monument heen staan allemaal kasten waar duizenden kraanvogels in hangen in allerlei soorten. Schoolklassen die het monument bezoeken nemen minstens 1000 kraanvogels mee.

Terwijl wij daar rondlopen begint er net een ceremonie met een schoolklas...

Het gaat heel officieel en er worden allerlei dingen gezegd, geroepen en gezongen....

De kinderen lopen met de kraanvogels rond en hangen deze daarna in de kast bij heel veel andere kraanvogels...

Het is een zeer indrukwekkend moment en gaat heel plechtig terwijl de rest van de kinderen een lied zingt...

Annick had in hetzelfde park ook een vredig moment. Toen zij een man zag die musjes aan het voeren was is ze erbij gaan zitten...

De mussen vlogen gewoon in zijn hand...

Wat ze samen ook probeerden....ze bleven alleen bij de man komen...

Maar de aanhouder wint en na een tijdje vliegen ze ook naar Annick toe..

Een mooi gezicht!! (ik bedoel hand)

 

Onder de indruk van alles wat we in het park hebben meegemaakt lopen we naar het kasteel dat in 1958 is herbouwd. Groot en indrukwekkend allemaal.
Omdat we niet heel veel tijd hebben voordat de trein vertrekt gaan we niet naar binnen om de toren te beklimmen maar nemen we een taxi om naar het station te gaan.

Dit is wel heel confortabel en we zijn zo op het station...

Yuko heeft weer plekken gereserveerd in de hogesnelheidstrein...

Dan is het tijd om aan de terugreis te beginnen. We zijn nu zo´n 700 km van Yokohama verwijderd maar we gaan niet direct naar huis. Eerst gaan we weer terug naar Mount Fuji. We logeren in een hotel vlakbij de ouders van Kazuya waar Yuko logeert. De ouders nemen ons mee naar een Japanse bar waar je kunt eten. Het was werkelijk heerlijk...

Samen met de moeder van Kazuya staan we voor de bar...

Allemaal heerlijke Japanse gerechten. Met stokjes eten gaat mij nu goed af...net of ik nooit iets anders heb gedaan... Arikato...het was heerlijk!!

Morgen gaan we met de auto Mount Fuji verkennen. (Ja Lynda je leest het goed....geen gezwoeg voor mama....grijs!!)

Tot zover vandaag....we gaan nu maar op tijd slapen!!

Groetjes en liefs....

Alma

De tempel in de zee.

Wat was het jammer om na één dag alweer weg te gaan bij Yumiko, Yasuhiro en Ryou Funatsu. We hebben het heel gezellig gehad. Ze willen volgend jaar heel graag naar Holland komen..... dus van harte welkom!!

Nog een paar foto´s van hun huis. Wat een prachtige woning hebben ze. Het is gloednieuw en er zijn hele mooie materialen gebruikt. Het zal voor hen heel anders zijn wanneer ze in Holland in mijn jaren 30 woning komen....

De keuken waar de broodbakmachine vannacht zijn werk heeft gedaan. Ze zijn dol op Hollandse schilders. Johannes Vermeer is hun favoriet!!

Overal leuke doorkijkjes...

Zelfs het naambordje pastje helemaal in de stijl van het huis.

We gaan met een klein treintje op weg naar de overstapplaats waar we verder reizen met een luxe touringcar. Yumiko had een heerlijk lunchpakket voor ons gemaakt en ook nog het één en ander aan kleding gewassen. Wat een schat!!

De reis ging naar Hiroshima waar we `de tempel in de zee` gingen bezoeken.

Ondertussen was het al heel erg gaan regenen. We hadden gelukkig een paraplu bij ons.

Toen we op de veerboot naar de overkant gingen zagen we de poort al staan. Helaas niet in het water want het tij was eb....

Op weg naar de tempel toe zijn we eerst nog even de specialiteit van de streek gaan proeven en dat zijn momiji cakejes. Het zijn cakejes in de vorm van een blad van de momiji boom. Van binnen gevuld met sweet beans of chocola of custardcreme. Heerlijk met en kopje groene thee. Deze tearoom had een leuk doorkijkje naar een mini Japanse tuin.

Bij de schrijn aangekomen liepen er herten los. Je mocht deze niet voeren maar ze waren duidelijk op zoek naar voedsel. Het water komt alweer wat hoger te staan.

Het is een mooi gezicht die poort in het water.

Het is ondertussen steeds harder gaan regenen....het water valt met bakken uit de lucht.

Wanneer we weggaan is het water al aardig gestegen. En niet alleen van de regen!

Wanneer we langs de naastgelegen tempel lopen horen we trommel geluiden. Hier wil ik wel even gaan kijken. Het is een Taiko voorstelling en de hele tempel (een zeer grote) is gevuld met allemaal studenten. We gaan er lekker bij zitten en genieten van deze indrukwekkende manier van trommelen.

We gaan een restaurantje opzoeken wat het gerecht van deze streek maakt.... Okonomi-yaki. We hadden ook al zoiets bij de ouders van Kazuya gegeten maar dit was net weer even anders. We namen plaats aan de bar waar voor onze neus het gerecht werd klaargemaakt. Heerlijk!!

Een gerecht met heel veel verse groenten, kruiden, en een ei. Gebakken op een pannenkoek. Njammie!!

Nu zit ik op de hotelkamer en internet is hier lekker snel. De foto´s zijn bij de andere posts ook geplaatst. Kunnen jullie me ook nog in kimono zien.

Welterusten....raar idee dat het bij jullie pas middag is!

Groetjes en liefs

Alma